بسم الله الرحمن الرحیم

همیاری

اون روز ما همگی دور هم نشسته بودیم و پدر داشت به مهمونمون عمو سلیم چای

تعارف می کرد که تلفن زنگ زد. سینی خالی رو روی میز گذاشت و گوشی رو برداشت. صدای بلند و رسای حاج رضا بود که از اون طرف به گوش می رسید.

پدر به او جواب میداد: خیره ان شاء الله! چی؟! کتابخانه روستایی دارید درست می

کنید... ؟ اردوی شعبانیه گذاشتید برای بچه های مناطق محروم با مهدویت آشناشون کنید؟ شما هم که مدام برای خودت و بقیه کار می تراشی... باشه من حالا با خونواده مشورت کنم ببینم چی میشه... اگر مقدور شد چشم ماهم کمک مالی می کنیم... .

هنوز گوشی رو نگذاشته، توی اتاق همهمه شد که: این حاج رضا بود نه؟! لابد باز پول می خواست برای فقرا خرج کنه!

- جدیدا پیشرفت هم کرده، غیر از جهاز عروس و خونه خریدن برای نیازمندا، کار فرهنگی هم می کنه، پول برای کتاب خریدن و فیلم مذهبی ساختن و این جور چیزها

هم می خواد!

- ما تا حالا نشنیده بودیم کسی بخواد کار مذهبی انجام بده، اونم برای امام زمان (عج)، هزینه ش رو از دیگران طلب کنه.

- عمو جان باور کنید من بارها به این حاج رضا گفتم این قدر به مردم زنگ نزن هرکی بخواد خودش بلده از این جور کارها بکنه دور و بر همه، افراد نیازمند پیدا میشه!

عمو سلیم درحالی که استکانش رو توی سینی می گذاشت سری تکان داد و با لحن خاصی گفت:نه! نه! این طوری نگید، من حاج رضا رو خوب می شناسم مرد امین و خیّر و فعالیه، از اون گذشته من بعید بدونم شما سوره ماعون رو نخونده باشید: «ارأیت الذی یکذب بالدین*فذالک الذی یدع الیتیم*و لا یحض علی طعام المسکین» یعنی وای برکسانی که دین رو تکذیب می کنند و یتیم رو از خودشون میرانند و مردم را به اطعام مسکین ترغیب نمی کنند... خداوند در این آیات شریفه گروهی ازمردم رو نکوهش می کنه آیا می بینید کوتاهی کنندگان درترغیب مردم، در زمره چه کسانی قرار گرفته اند؟ در گروه منکرین دین و بنابر احادیث، مخالفین ولایت اهل بیت (ع)؛ این نکته میزان اهمیت دعوت دیگران یا همون تحریض رو ثابت می کنه و این که وظیفه ما صرفا کمک کردن به نیازمند ها نیست، بلکه خود این تشویق و ترغیب کردن بقیه و واسطه گری در دریافت مال از دیگران و مصرف آن درحل و رفع مشکلات افراد هم یک مسؤلیت جداگانه ای به حساب میاد که قطعا آثار و ثمرات زیادی به همراه داره و کمترینش اینه که ما وقتی همدیگر رو خبرکنیم و کمک هامون رو روی هم بریزیم، این جوری سرمایه بیشتری جمع میشه و مشکلات موجود رو ریشه ای ترمی تونیم حل کنیم.

یک نکته مهمتری هم توی همین آیات نهفته که عبارت از اینه که واژه طعام در قرآن کریم صرفا به معنای خورد و خوراک مادی نیست بلکه بر اساس روایات غذای روح و طعام معنوی هم مورد نظر هست. کما این که امام باقر (علیه السلام)درباره آیه: «فَلْیَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى‏ طَعامِهِ»، فرمودند:

«علمه الذی یأخذه عمن یأخذ» منظور از طعام دانش است و فرد باید توجه کند که علم خود را از چه منبعی دریافت می نماید (تفسیر برهان ذیل آیه مذکور)

پس چه بسا حل و رفع کردن کم و کاستی های فکری و اعتقادی و معنوی مردم درمورد شناخت حجت زمان و امام عصرشون حضرت مهدی (عج) خیلی ضروری تر از

برطرف کردن گرفتاری مادی اونها به حساب بیاد.

لذا افراد خیّر و مؤسسه های خیریّه باید در کنار آذوقه و دستگیریهای مالی خودشون کمک های فرهنگی و اعتقادی هم نسبت به مستضعفین جامعه داشته باشند و به روش های مختلف اون ها رو با امامشون آشنا کنند.

در نتیجه شما مطمئن باشیدکه این حاج رضا و امثال ایشون دارند به یک وظیفه مهم دینی خودشون عمل می کنند. اصلا همیشه باید توی جامعه کسانی باشند که عادت و پیشه خودشون رو همین کار یعنی توجه مردم نسبت به وظیفه دستگیری

ضعفا اعم از کمک فرهنگی و مادی قرار بدن و مثل حاج رضا فرصت و هنرشون رو

دراین مسیر به کار بیندازند.

***

گفتگویی که دراین خانواده صورت گرفت مسئله مورد ابتلائ همه ماست شاید از این جهت که ما پیام خدا و رسول (ص)در خطابه غدیر از یاد برده ایم که: «ما شنیدیم و اطاعت می کنیم و راضی هستیم و سرتسلیم فرود می آوریم درباره آنچه از جانب امر امامت اماممان علی امیرالمؤمنین و امامانی که از صلب او به دنیا میآیند بر این مطلب با قلبهایمان و با جانهایمان وزبانمان و با دستانمان با تو بیعت می کنیم ... .»(خطابه فراز11)

و از این نکته اساسی غافل شده ایم که ما زمانی جزء بیعت کنندگان با پیامبر (ص)و عاملین به سفارش های او در غدیرخم به شمار آییم که این فرامین الهی را در زندگی روزمره خود پیاده کرده و جاری نموده باشیم . در واقع وظیفه خود بدانیم که مال و جان و امکانات خود را به بهترین نحو ممکن در مسیر ولایت و سرسپردگی به کارگیریم لذا درروایت آمده:علی (ع)فرمود :به راستى خداوند در زمین نگریست و ما را برگزید و شیعیان ما را براى ما برگزید که به ما یارى کنند و به شادى ما شادمان و به اندوه ما اندوهگین شوند و اموال و جان هاى خود را در راه ما ببخشند، ایشان از ما هستند و روى به ما دارند. (رهاورد خرد ترجمه تحف العقول ص/101)

و اما نکته بعد این که هرگاه ما این بخش از وظایف خود را حتی به بهترین وجه انجام دهیم هنوز تنها به نیمی از تکلیف خود عمل نموده و نیمه دیگر آن هنوز برزمین مانده و مورد اجرا قرار نگرفته است: وظیفه ابلاغ پیام و دعوت دیگر مردمان به مشارکت در اجرای مفاد آن!

و این بخش از تکالیف خود به تنهایی دارای آن درجه از اهمیت هست که همواره گروهی خود را وقف این امر نموده و همیاری مالی مردم را در مسیرش جلب نمایند.