رمه

چشمه، زلال و با شکوه از دل سنگلاخ می جوشید و جویباری روشن و پر پیچ و تاب از آن جاری می گشت، خورشید بر فراز دشت گسترده می تابید و اشعه درخشانش به صد جلوه در چشمه سار انعکاس می یافت، چوپان رمه را بدین سو هی می کرد و صحرا از همهمه گلّه پر می شد و رهگذران، مسافران خسته و دخترکان مشک بر دوش هر یک از سمتی می آمدند تا از آب گوارا گلویی تازه سازند.

سرانجام گوسفندان یکی پس از دیگری خود را به چشمه رسانیده و سر در آن فرو بردند و دختران مشک خود را زیر آب ریزان می گرفتند و چوپان مشتان پر آبش را به دهان می برد که ناگه صدای پارس سگ گله نگاه ها را به سمت خود کشانید، همه حیران بر جا ایستادند، چوپان آب را میان جویبار رها کرد و به آن سو شتافت، آنجا جسم انسانی لا به لای بوته های خار به زمین افتاده بود، پیکر بی جان یک مرد و مشک خشکیده ای آن سو تر!

شبان کنار او نشست و کنجکاوانه به چهره اش نگریست، صورتش از حرارت آفتاب سوخته و لبانش خشکیده و زبان چاک خورده اش از دهان بیرون زده بود.

کفش های پاره و پاهای مجروح و خون آلود و مشک خالی و پلاسیده اش گواهی می داد که چه مسافت طویلی را در جستجوی آب طی کرده و عاقبت پیش از آن که قطره ای بنوشد و جگرسوخته و عطشناک جان داده!!

آیا می توان باور کرد کسی تا بدین نزدیکی از چشمه رسیده، نجوای جویبار را شنیده و خنکای آب را حس کرده باشد، لیک کامی به آب گوارا تر نکرده جان داده باشد، تشنه لب کنار چشمه؟!

* * *

به یقین امام، حجت خداوند بر زمین، ابر بارنده و رگبار فرو ریزنده و آسمان سایه‏ گستر و زمین گسترده و چشمه جوشان و برکه و بوستان است و مردمان با شناخت وی و تسلیم شدن در مقابل اوامرش آب گوارای حقیقت را نوشیده و به سعادت و رستگاری جاودان نایل می گردند.

اگر چه عجیب به نظر می رسد لیکن در همین عصر غیبت نیز هستند انسان هایی چون مسافر داستان، تا چند قدمی این چشمه سار زلال رفته در سایه ولایت امام زمانشان زیسته و حتی نام مقدسش را فراوان تکرار می کنند لیک سرانجام جامی از معرفت حضور او ننوشیده، تشنه کام عمر به سر می آورند.

اینان کسانی هستند که:

- که امام را تنها برای بعد از ظهور می خواهند، نقشی برای امروز او قائل نبوده و جایگاهی برایش نمی شناسند.

- و کسانی که از حضور امام و انتفاع از خورشید پشت ابر چیزی نشنیده اند.

- و مردمی که در تشخیص مسیر زندگی و تعیین هدف و هر انتخابی متکی به سلیقه و میل شخصی بوده و مولای حاضر اما غایب از نظر خویش را نادیده می انگارند.

- و کسانی که نسبت به ارتباط قلبی و معنوی با امام خود بیگانه اند و سلام و نجوایی با وی ندارند.

- مردمی که هر کس به نام دین آن ها را به سمتی بخواند چون رمه بی چوپان به دنبالش روانه می شوند و به سفارشات و هشدارهای امام زمانشان اهمیت نمی دهند.

- و آنانی که در امتحانات سنگین عصر غیبت و گرفتاری های زمانه به امام زمان استغاثه ننموده و به سفارش امام صادق (ع) عمل نمی کنند.(1)

- وسر انجام افرادی که ازسرنوشت این مرد تشنه درس نمی گیرند تا مگرهر صبح و شام با ارائه اعتقادات و اعمال خود به محضر حجت زمان ، به جبران اشتباهات خویش پرداخته وبا نوشیدن زلال معرفت ازسرچشمه هدایت ، تجدید حیات نمایند... .

اینانند لب تشنگان کنار اقیانوس!

پی نوشت:

1- صدوق در کمال الدین از عبدالله بن سنان روایت مى ‏کند که حضرت صادق علیه السّلام فرمود: عنقریب شبه ه‏ایى براى شما پدید مى‏ آید که نه علامتى براى یافتن راه (حق) هست و نه امامى که (شما را) راهنمائى کند. کسى جز آنها که دعاى غریق می خوانند از آن ورطه نجات نمى‏ یابد. عرض کردم: دعاى غریق چگونه است؟ فرمود: می گوئى:

یا الله یا رحمان یا رحیم یا مقلّب القلوب ثبّت قلبى على دینک‏

عرض کردم: «یا مقلب القلوب و الابصار ثبت قلبى على دینک» فرمود:

خداوند مقلب القلوب و الابصار است، ولى این طور که من می گویم بگو:

«یا مقلب القلوب ثبت قلبى على دینک».

بر عقیده خود ثابت بمانید.

مهدى موعود-ترجمه جلد سیزدهم بحار/ باب بیست و هفتم /فضیلت انتظار فرج و مدح شیعیان در زمان غیبت و آنچه که شایسته است در آن زمان انجام داده شود)